در این جلسه فیلم بازجویی از دکتر استوارت فینکلشتاین به نمایش درآمد. فینکلشتاین پزشک متخصص داخلی و پزشک متخصص درمان اعتیاد است. او بیش از بیست سال است که در این حرفه خدمت می‌کند و خود را یک کارشناس می‌داند. فینکلشتاین در سال ۱۹۹۳ پزشک تور دنجروس بود. مارسل آورام، برگزار کننده‌ی تور او را به عنوان پزشک تور استخدام کرد. او پزشک گروه شد، نه پزشک شخصی مایکل جکسون. اما در (۲۴) آگوست ۱۹۹۳ پس از برگزاری کنسرتی در بانکوک، ماموران امنیتی از او خواستند تا به هتل محل اقامت ام‌جی برود. به او گفته شد: "شما باید به نزد رییس بروید." (نیمه‌ی سوم تور دنجروس در روز ۲۴ آگوست سال ۹۳ در بانکوک آغاز شد، در همین روز اتهام جنسی علیه مایکل در رسانه‎ها مطرح شد. سه روز پیش از آن خانه‌ی نورلند مایکل در نبود خودش، مورد تفتیش پلیس قرار گرفته بود.)فینکلشتاین: "او درد داشت، من با پزشک او در لس آنجلس، دکتر آلن متزگر تلفنی صحبت کردم. دکتر متزگر گفت که ام‌جی سردردهای شدید دارد و بسیار درد می‌کشد." فینکلشتاین به خاطر نمی‌آورد که آیا متزگر به او گفته بود داروی خاصی استفاده کند یا خیر. "سعی کردم داروی عضلانی دمرول به او تزریق کنم اما باسن‌اش به دلیل تزریق‌های بسیار پیشین، آنقدر متورم شده بود که سوزن تقریبا خم شد. فکر کردم تزریق ایمن نخواهد بود." به جای تزریق عضلانی، فینکلشتاین تزریق درون وریدی داروی مورفین را انتخاب کرد اما مایکل حساسیت‌اش به مورفین را نیز از دست داده بود. فینکلشتاین در آن سال هنوز در زمینه‌ی اعتیاد تخصص نگرفته بود. کوین بویل، وکیل جکسون‌ها: "اما شما نیمی از وقت خود را به درمان اعتیاد می‌گذراندید." فینکلشتاین: "من می‌دانستم که چه می‌کنم و صلاحیت داشتم. من پروانه‌ی پزشکی داشتم." فینکلشتاین ۲۴ ساعت در اتاق مایکل ماند و او را با سرم مورفین مورد درمان قرار داد. درمان‌ها آنقدر ادامه یافت تا سه روز بعد مایکل توانست توانایی رفتن به روی صحنه‌ی بانکوک را بازیابد. دکتر فین علاوه بر مورفین به او سرم غذایی تزریق می‌کرد. مایکل به هوش بود و سخن می‌گفت. آنها فیلم «سه کله پوک» را تماشا و با تفنگ آب پاش به یکدیگر حمله کردند. مایکل از بزرگ شدن در خانه‌ی هیونهارست در انسینو برای دکتر فین گفت. در همان زمان یکی از کارمندان، یک پد داروی مسکن فنتالین* با دوز ۱۰۰ میکروگرم که از طریق پوست جذب میشد و دو آمپول دمرول را برای مایکل به اتاق فرستاد. (*جلسه‌ی قبل دکتر اسکنول گفته بود که دبی رو، که در سال ۱۹۹۳ پرستار تور دنجروس بود و سه سال بعد با مایکل ازدواج کرد، مطمئن نیست که داروی تزریق شده به مایکل طی تور دنجروس، پروپوفول بود یا فنتانیل.) دکتر فین گفت که آمپول‌های دمرول را کارن فی، آرایشگر، به وی داد. دمرول را آلن متزگر به نام کارن فی تجویز کرده بود و البته دارو برای مایکل مصرف می‌شد. فین گفت که مقدار ۵۰ تا ۱۰۰ میلی‌گرم دمرول را بر روی باسن به مایکل تزریق می‌‌کرد. او مقدار مورفین تزریقی را نیز برابر با ۱۰ میلی‌گرم ذکر کرد، با این توضیح که: "تزریق را باید با ۲ تا ۴ میلی‌گرم آغاز کرد اما ام‌جی نسبت به این مقدار مقاوم بود." فین گفت هر بار که به مایکل مورفین تزریق می‌کرد، به این دلیل بود که او از درد به خود می‌پیچید. دکتر فین گفت که مایکل مشکل وابستگی به داروهای مسکن داشت. چهار عامل باعث شده بود تا او به این نتیجه برسد: پد فنتالین، دو آمپول دمرول، بالا رفتن سطح تحمل او نسبت به دارو و جای زخم‌های تزریق روی باسن. کتر فین به تازگی حرفه‌اش را آغاز کرده بود اما وضعیت مایکل در همان زمان برایش نگران کننده بود. "او بدون تردید پیش از آمدن به بانکوک چندین تزریق بر روی باسن دریافت کرده بود." بویل: "شما مطمئن بودید که او توانایی ادامه‌ی تور را داشت؟" فین: "پرسش بدی است، با دارو او را درمان کردم تا وقتی که دوباره توانست به روی صحنه برود." دکتر فین مایکل را بر روی صحنه تماشا کرد و گفت که می‌توانست اجرا کند. اما این بازگشت دوباره به صحنه با تاخیر انجام میشد. تبلیغات‌چی مایکل به فین گفته بود که به تلویزیون سی‌ان‌ان برود و بگوید مایکل بسیار از وجودش در تور مایه می‌گذارد و به همین دلیل دچار کم آبی بدن شده است و باید یک روز استراحت کند. (دومین کنسرت بانکوک که برای روز ۲۵ آگوست برنامه ریزی شده بود به روز ۲۶ و سپس به روز ۲۷ آگوست منتقل شد.) دکتر فین گفت که پل گانگ ور، مدیر سفرهای ریک جیمز، خواننده‌ی سیاهپوست، بود و در تور برای جیمز کار می‌کرد. فینکلشتاین و گانگ ور همراه هم به ورزش اسکی می‎پرداختند. گانگ ور مدیر تدارکات تور دنجروس بود و از فین خواسته بود تا همراه تور شود. دستمزد فین که پزشک تور بود توسط کمپانی برگزار کننده پرداخت می‌شد. " من نه به عنوان پزشک متخصص اعتیاد، بلکه به عنوان پزشک گروه تور استخدام شدم." فین به گانگ ور در مورد مشکل مایکل هشدار داده بود اما جدی گرفته نشد تا وقتی که تور سه ماه بعد به دلیل وخامت حال مایکل در مکزیکوسیتی متوقف گردید. "هیچکس حرف مرا باور نکرد." پس از آنکه دکتر فین، مایکل را مداوا کرد؛ یک پزشک انگلیسی با نام دکتر فورکست به تور آورده شد. یک روز دکتر فین از سفری به اهرام ثلاثه مصر بازگشت و دید که به چمدان پر از دارویش دستبرد زده‌اند. او برای ۱۶۰ نفری که در تور حضور داشتند به اندازه‌ی کافی دارو در چمدان ذخیره کرده بود. دکتر فورکست از چمدان او دارو برداشته بود تا به مایکل تزریق کند. فورکست پزشک شخصی مایکل بود. فین نمی‌داند که دستمزد او را چه کسی می‌پرداخت. بویل: "آیا مشکل وابستگی به دارو، یک نقیصه‌ی شخصیتی است؟" فین: "خیر. باور دارم که یا ژنتیکی است و یا افرادی که در معرض این داروها قرار می‌گیرند، مغزشان وابسته می‌شود." دکتر فینکلشتاین مایکل را چنین توصیف کرد: "او یک فرد دوست داشتنی، مهربان، نجیب و شوخ بود، تا جایی که مشاهده کردم، رفتارش با همه محبت آمیز بود." بویل: "آیا آقای گانگ ور از مشکل ام‌جی باخبر بود؟" فین: "بله." پل گانگ ور پیشتر گفته بود که فینکلشتاین چیزی در مورد وابستگی دارویی مایکل به وی نگفته بود و او از این موضوع بی‌خبر بود. تور در نوامبر سال ۱۹۹۳ در مکزیکو سیتی متوقف شد. دکتر فین می‌خواست مایکل را در سوئیس مسمومیت‌ زدایی کند. مدیرانی که دکتر فین نمی‌شناسد، فکرشان را روی هم گذاشتند و تصمیم گرفتند از الیزابت تیلور، دوست قدیمی مایکل، بخواهند تا پادرمیانی کند و مایکل را به بیمارستانی در لندن ببرد. دکتر فین در مورد چرایی توقف تور گفت: "او سرپا بود، اما به نظر می‌رسید که کنترل دردش دشوارتر و دشوارتر می‌شد." همچنین در مکزیکوسیتی یک بازجویی تصویری از مایکل در مورد اتهام جنسی چاندلر علیه او به انجام رسیده بود که فیلم‌ آن در یوتوب موجود است. فشار و اضطراب این اتهام، نیاز مایکل به داروهای مسکن را بیشتر کرده بود. الیزابت تیلور شخصا به مکزیکو پرواز کرد تا مایکل را ببیند. در مکزیکو سیتی وقتی دکتر فورکست در دسترس نبود یکبار دیگر از فین خواسته شد تا مایکل را مداوا کند. "من یک بار دیگر نیز که دکتر فورکست در دسترس نبود به مایکل دارو تزریق کردم. من دکتر فورکست را دیدم که در مکزیکو سیتی در میانه‌ی بازجویی به مایکل دارو تزریق کرد." مایکل کمر درد داشت و فین به او مورفین تزریق کرد. فین توضیح داد که او داروی نالوکسان که یک داروی ضد مخدر است را نیز به عنوان پادزهری برای مورفین در دست داشت. "وقتی دارو تزریق می‌کنم، ایمنی را رعایت می‌کنم." فین گفت که دکتر فورکست نگران بود که او به خاطر نتیجه‌ی کار پزشکان پیش از خودش، سرزنش شود. سرانجام دکتر فین و دکتر فورکست هر دو به این نتیجه رسیدند که بدن مایکل باید مسمومیت زدایی شود. دادگاه جلسه‌ی قبل اصلاح «راک داک» یا «پزشک راک» را از دکتر اسکنول شنیده بود. اسکنول خالق این اصلاح است. امروز دکتر فین گفت که او را با نام پزشک راک می‌شناسند و به همین دلیل برای همراهی در تورهای موسیقی از وی دعوت می‌کنند. گانگ ور، مدیر کمپانی اای‌جی، گفته است که فینکلشتاین تمایل داشت در تور This Is It با دستمزدی به مراتب کمتر از دکتر موری، پزشک مایکل شود، چرا که در تور دنجروس بسیار به او خوش گذشته بود. فین گفت که تقریبا دو ماه پیش از فوت مایکل، گانگ ور با او تماس گرفته و گفته بود که مایکل عازم توری در لندن (TII) است و یک پزشک می‌خواهد. فینکلشتاین گفت که از این بابت هیجان زده شد و گفت که می‌خواهد پزشک مایکل باشد. او پنج تا ده مرتبه در این باره با گانگ گفتگو کرد. فین از گانگ پرسیده بود که آیا ام‌جی پاک است؟ پاسخ گانگ ور مثبت بود. فین گفت که اگر مایکل مشکل دارویی داشت نمی‌خواست که در تور همراهی‌اش کند. فین گفته بود که نمی‌خواهد "دکتر نیک" باشد. دکتر نیک، پزشک الویس پریسلی بود. الویس پریسلی طی تور از دنیا رفت، او در زمان مرگ چهارده نوع داروی مخدر در بدن داشت. فین: "شما که نمی‌خواهید یک ستاره‌ی موسیقی زیر دست‌تان از بین برود." گانگ ور به فین گفته بود که مایکل دارو مصرف نمی‌کند و به تازگی یک تست سلامتی را برای بیمه به انجام رسانده است. فین گفت که دستمزد ماهانه‌اش ۴۰ هزار دلار است. دکتر موری ۱۵۰ هزار دلار درخواست کرده بود. یکی از مدیران صنعت موسیقی با نام دیوید برمن در جلسه ۳۱ دادگاه گفته بود که کمپانی می‌بایست مایکل را در جریان پیشنهاد دکتر فینکلشتاین قرار می‌داد اما در این باره چیزی به مایکل گفته نشد. فین شهادت داد که گانگ ور به او گفته بود که مایکل یک پزشک دیگر را می‌خواهد. "گانگ ور دوست من بود، سعی کرد این کار را برایم بگیرد، اما سرانجام کار نصیب من نشد." فین گفت که برادرش باب، در «کانسرتز وست» همکار گانگ ور بود. فین با رندی فیلیپس نیز آشنایی دارد. پل گانگ ور معاون دوم شرکت کانسرتز وست، یکی از زیرمجموعه‌های کمپانی اای‌جی است. فین در مورد داروی بیهوش کننده‎ی پروپوفول که هر شب توسط موری به مایکل تزریق میشد و عاقبت او را از پا درآورد، گفت که وابستگی به این دارو مورد نادری است زیرا دستیابی به آن واقعا دشوار است. اما از سوی دیگر مرگ و میر در میان وابستگان به این دارو بسیار بالاست، چیزی در حدود ۸۰٪. بیشتر افراد وابسته به این دارو، فعالان بهداشت و درمان هستند. فین اما گفت که هر فردی از هر بستر اجتماعی و هر سبک زندگی می‌تواند به داروهای مسکن وابستگی پیدا کند. کاترین کاهان، وکیل اای‌جی، از فینکلشتاین پرسید که آیا به مایکل پروپوفول تزریق کرده بود؟ فین خنده کنان پاسخ منفی داد. فین همچنین گفت که به جز او و فورکست، پزشکان دیگری نیز در تور حضور داشتند. او گفت که وقتی دیگر پزشکان مانند استیو هائفلین و آرنولد کلین برای ملاقات به یک کنسرت می‌آمدند، نمایش با تاخیر آغاز می‌شد. دکتر کلین اغلب اوقات آنجا بود. هائفلین چند باری آمد، آخر هفته‌ها می‌ماند. "همه چیز سری بود. به نظر می‌آمد هیچکس همه چیز را نمی‌داند. همه چیز بخش بخش شده بود و افراد از هم جدا شده بودند." فینکلشتاین گفت که سابقه‌ی تمام فعالیت‌هایش در تور دنجروس را نگاهداری کرده بود اما این مدارک دزدیده شد. او برخی از مدارک را در خانه‌ی مادرش گذاشته بود. او گفت که تمامی مدارک پزشکی مایکل از سال ۹۵ را دور ریخته است زیرا او بیش از هفت سال بود که بیمارش نبود. منبع: eMJey.com / CNN & NY Times &ABC۷

پرینس جکسون شانزده ساله، پسر ارشد مایکل، در رشته‌ی هنرهای رزمی جوجوتسو از یکی از معروفترین مدرسه‌های هنرهای رزمی دنیا، گریسی آکادمی، کمربند آبی گرفته است.منابعی در گریسی آکادمی که در بورلی هیلز مستقر است گفته‌اند که سلسله مراتب ورزش رزمی جوجوتسو به پنج کمربند خلاصه می‌شود و کمربند آبی دومین رده پس از کمربند سفید است. گذراندن رده‌ها زمان بسیار زیادی به درازا می‌انجامد. ‍پرینس اینک برای رسیدن به کمربند مشکی، رنگ‌های بنفش و قهوه‌ای را در سر راه خود دارد. هنرجوها برای دریافت کمربند آبی می‌بایست ۳۴ حرکت رزمی مختلف (arm bar - elevator sweep - guillotine با چهار تکنیک مختلف) فرا گرفته باشند و برای رسیدن به کمربند بنفش، ششصد حرکت دیگر در سر راه آنها قرار دارد. آکادمی گریس از سال ۱۹۲۵ نسل در نسل توسط اعضای خانواده‌ی گریس که خانواده‌ی سلطنتی جوجوتسو به شمار می‌روند، مدیریت شده است. این آکادمی می‌گوید جوجوتسو، موثرترین تکنیک دفاع شخصی در دنیاست. جوجیتسو، جیوجیتسو یا جوجوتسو، یکی از ورزش‌های رزمی است که بر مبارزه از فاصله‌ی نزدیک با یک رقیب مسلح یا غیرمسلح تاکید دارد. حرکات این ورزش شامل ضربه زدن، گرفتن، پرتاب کردن، و فشار آوردن بر روی مفاصل حریف است. برخی از حرکات این ورزش، مرگبار و خطرناک هستند. در مراسم دریافت کمربند جوجوتسو رسم است که دیگر رزمی‌کاران با کوبیدن کمربندهای خود بر بدن فردی که به رده‌ی بالاتری از این هنر رزمی وارد شده است، به وی خوشامد می‌گویند و همانطور که در عکس بالا می‌بینید، پرینس نیز از این رسم بی نصیب نمانده است. البته در این مراسم، دوست دختر شیک پوش پرینس، رمی الفلاح نیز حاضر بود و مانند همیشه لباس رسمی زیبایی برتن داشت. منبع: eMJey.com / TMZ

در جلسه‌ی امروز شهادت دکتر سیدنی اسکنول پیگیری شد. در ابتدا مایکل کاسکاف، وکیل جکسون‌ها به طرح پرسش پرداخت. کاسکاف از اسکنول پرسید که عواقب ترک داروی ضد درد دمرول چیست؟ در جلسه ۳۳ دادگاه فیلم بازجویی یک پزشک مختصص اعتیاد دیگر با نام پل هنری ارلی که شاهد کمپانی است پخش شده بود. وی گفته بود که مایکل به داروهای ضد درد که اصلی‌ترین‌شان دمرول بود، اعتیاد پیدا کرده و پزشکان عامل اعتیاد او بودند. امروز دکتر سیدنی اسکنول با شهادت دکتر ارلی به مخالفت پرداخت. اسکنول در پاسخ به کاسکاف گفت که مانند افتادن از لبه‌ی صخره، ترک دمرول نیز برای بیماران ناخوشایند است. متادون دارویی است که برای درمان اعتیاد به داروهای ضد درد استفاده می‌شود. اسکنول گفت که اصلی‌ترین نکته این است که مشخص شود چرا بیمار باید مصرف دمرول را قطع کند. کاسکاف: "اگر فردی آرتروز داشته باشد چه؟" اسکنول: "شاید تمام عمرش لازم باشد که مصرف دمرول را ادامه دهد. شاید فرد در شرایطی باشد که با مصرف دارو عملکرد بهتری داشته باشد. مصرف درمانی آن زیانی ندارد." کاسکاف: "آیا فرد مشهوری که به دمرول وابسته بوده است را می‌شناسید؟" اسکنول: "رئیس جمهور جان اف کندی." قاضی: "چرا؟" اسکنول: "کمر درد." اسکنول گفت که تجویز داروهای ضد درد در آمریکا بسیار رواج دارد اما ۱۰ تا ۱۲٪ از افراد به این داروها وابسته می‌شوند، این درصد برابر با درصد معتادان به الکل است. اسکنول توضیح داد که آستانه‌ی درد در افراد متفاوت است اما احساس درد اصلی‌ترین دلیل مراجعه به پزشک است. کاسکاف: "آیا هیچ مدرکی هست که نشان دهد مایکل جکسون دمرول را خارج از یک روند درمانی مصرف می‌کرده است؟" اسکنول: "خیر." کاسکاف: "آیا ا‌م‌جی در زمانی از این دارو برای درمان درد سوختگی پوست سرش استفاده می‌کرده است؟" اسکنول: "بله." دکتر اسکنول سپس در مورد یک عمل جراحی شهادت داد که در سال ۱۹۹۳ پیش از آغاز سومین بخش از تور دنجروس به منظور ترمیم یک آسیب دیدگی شدید ناشی از حادثه‌‌ی آتش سوزی که ده سال پیش از آن برای مایکل رخ داده بود، بر روی سر وی به انجام رسید. در سال ۱۹۸۳ طی ضبط یک ویدیوی تبلیغاتی برای نوشابه‌ی پپسی، سر مایکل دچار حریق و سوختگی درجه دوم و سوم شد. زخم بر روی عصب قرار داشت و بسیار دردناک بود و مایکل از داروی ضد درد استفاده می‌کرد. دکتر فینکلشتاین مایکل را در تور همراهی می‌کرد. کاسکاف: "آیا طبق گفته‌ی دکتر فینکلشتاین، ام‌جی در تور دنجروس داروی ضد درد استفاده می‌کرد؟" اسکنول: "بله. من نمی‌دانم که به دارو اعتیاد پیدا کرده بود یا خیر. من اطلاعاتی که به من اجازه‌ی تصمیم گیری در این باره بدهد را در دست نداشتم." اسکنول اما گفت که مدارک نشان می‌دهند که مایکل در سال ۱۹۹۳ به دمرول وابستگی پیدا کرده بود. اسکنول گفت مایکل به خاطر مصرف بیش از حد دمرول به بیمارستان سانتا ینز کاتیج رفته بود. کاسکاف گفت که بر اساس اسناد پزشکی شانزده سال آخر زندگی مایگل جکسون، او سیزده و نیم سال از دمرول به دور بود. وکیل سپس از دکتر پرسید که اگر فردی این همه سال از دارو به دور باشد، آیا یک معتاد است؟ پاسخ منفی بود. اسکنول گفت اسناد پزشکی دکتر فرشچیان را بررسی کرده است. دکتر فرشچیان در اوایل دهه ۲۰۰۰ برای درمان وابستگی به دمرول یک عمل جراحی بر روی مایکل جکسون انجام داده بود. این عمل شامل کاشتن یک قطعه‌ی دارویی نالوکسان درون شکم مایکل بود که مانع از تاثیر دمرول میشد. اسکنول که روز گذشته گفته بود معتادان، دارو را برای ایجاد سرخوشی مصرف می‌کنند، امروز شهادت داد که هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد مایکل از سر تفریح بدون حضور پزشک شخصا مبادرت به تزریق دارو کرده باشد. این پزشک گفت شواهدی در دست است که نشان می‌دهد مایکل از سوزن تزریق وحشت داشت و بیش از آنچه که پزشک تجویز می‌کرد دارو مصرف نمی‌نمود. کاسکاف: "آیا ام‌جی در زمانی از بنزودیازپین‌ها (مجموعه داروهای خواب آورها، ضد اضطراب و آرام بخش) استفاده می‌کرد؟" اسکنول: "بله." وی گفت که پزشکان برای مایکل داروی میدازولام و ورسد (از دسته‌ی بنزودیازپین‌ها) تجویز می‌کردند که استفاده از آنها برای جراحی‌های خفیف مانند جراحی دندان رایج است. کاسکاف: "آیا از این داروها برای خوابیدن استفاده می‌کرد؟" اسکنول: "بله." کاسکاف: "آیا درمان درستی است؟" اسکنول: "بله." کاسکاف: "آیا ام‌جی مشکل خواب داشت؟" اسکنول: "بله." کاهان پرسید که آیا معمول است برای تزریق بوتاکس به پوست، از دمرول استفاده کرد. اسکنول گفت که نمی‌داند زیرا خدمات زیبایی پوست انجام نمی‌دهد. اسکنول گفت که دیگر از دمرول به شدت گذشته استفاده نمی‌شود زیرا عوارض جانبی دارد. اسکنول گفت که دمرول یک داروی کثیف قلمداد می‌شود. استفاده از دمرول به عنوان ضد درد از دهه ۹۰ مورد تردید قرار گرفته بود. اسکنول گفت که آخرین بار در دهه ۷۰ دمرول تجویز کرده بود و امروزه پزشکان این دارو را در دسترس نگاهداری نمی‌کنند. دکتر اسکنول ده‌ها هزار بیمار را درمان کرده است و تنها پنج تا شش تن از آنها به پروپوفول اعتیاد داشتند. آنها تکنیسین‌های پزشکی بودند و هیچ کدام‌شان تزریق را توسط فردی دیگر دریافت نکرده بودند. "معمولا این دارو را از اتاق عمل یا بخش‌ مراقبت‌های ویژه می‌دزدند و آن را در خانه یا در دستشویی به خودشان تزریق می‌کنند." او گفت وقتی تزریق پروپوفول به بیمار متوقف گردد، اثر آن به سرعت محو می‌شود و بیمار به هوش می‌آید. پروپوفول محبوب‌‌ترین داروی بیهوشی در دنیاست. کاسکاف از اسکنول پرسید که آیا مایکل در تور دنجروس پروپوفول دریافت کرده بود؟ اسکنول گفت که دبی رو، که در سال ۱۹۹۶ با مایکل ازدواج کرد، بر این پرسش صحه گذاشته است، البته رو مطمئن نیست که دارو پروپوفول بوده است یا فنتانیل. (فنتانیل یک داروی ضد درد بسیار قوی با قدرتی هشتاد برابر مورفین است و قبل از بیهوشی در اتاق عمل به بیمار تزریق می‎شود.) آقای دکتر اسکنول گفت که فکر نمی‌کند دبی رو مدرک پرستاری داشته باشد. دبی رو در تور دنجروس به عنوان پرستار خدمت می‌کرد. کاسکاف: "چه متخصصی مایکل را در تور دنجروس همراهی می‌کرد؟" اسکنول: "متخصص بیهوشی." دکتر اسکنول گفت که بین سالهای ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ هیچ نشانی از مصرف پروپوفول توسط مایکل مشاهده نشده است. دکتر اسکنول گفت که پس از مطالعه‌ی مدارک تا سال ۱۹۹۷ شامل پرونده‌های دندانپزشکی و پرونده‌های دکتر آرنولد کلین یک پزشک متخصص پوست، به این نتیجه رسیده است که مایکل جکسون به مصرف داروهای تجویزی پزشکان اعتیاد نداشت. طبق مدارک تا سال ۹۷، مایکل گاهی از پروپوفول برای دندانپزشکی یا درمان‌های پوست و زیبایی استفاده کرده بود که خالی از ایراد است اما دکتر موری در سال ۲۰۰۹ از این دارو برای خواب کردن مایکل استفاده نمود که نادرست است. اسکنول: "گذشته از این، وی (موری) متخصص بیهوشی نبود." کاسکاف" آیا مدرکی دال بر اعتیاد ام‌جی به پروپوفول پیش از آغاز به کار دکتر موری در دست هست؟" اسکنول: "خیر." اسکنول گفت مدارک، مصرف دمرول توسط مایکل طی سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸ را تایید نمی‌کنند. اسکنول گفت که از میانه‌ی سال ۲۰۰۸ تا دسامبر همان سال، دکتر آرنولد کلین مقدار ۱۰۰میلی‌گرم از داروی دمرول را به مایکل تزریق می‌کرد. اما دوز دارو در ژانویه ۲۰۰۹ افزایش یافت. اسکنول گفت که اگر فردی سابقه‌ی وابستگی به دمرول داشته و پس از مدتی آن را ترک و سپس به آن مراجعه کرده باشد، تحمل‌اش در برابر دارو افزایش یافته و برای اثربخشی نیاز به دوز بالاتری خواهد داشت. کاسکاف: "آیا مدرکی هست که نشان بدهد ام‌جی از پزشک دیگری دمرول دریافت می‌کرد؟" اسکنول: "خیر." در آپریل ۲۰۰۹ مایکل مقدار ۳۷۵ میلی‌گرم پروپوفول که بیشترین مقدار بود را از کلین دریافت کرد. کاهان، وکیل مدافع کمپانی، پرسید که اگر وی این مقدار دارو را دریافت کند چه اتفاقی برایش می‌افتد؟ اسکنول: "شما؟ شما احتمالا مدتی به خواب خواهید رفت، در حد چند ساعت." اسکنول اما گفت که وی ۵۰ میلی‌گرم از این دارو را را برای کاهان تجویز می‌کرد. وی گفت که خواب آلودگی از عوارض تزریق دمرول است. اگر فردی به دمرول وابسته شود، در صورت ترک آن ممکن است به بی‌خوابی دچار گردد. افرادی شهادت داده‌اند که مایکل در روز ۱۹ ژوئن ۲۰۰۹ ناخوش بود و می‌لرزید. اسکنول گفت که ترک برخی از داروهای ضد درد می‌تواند عوارضی مانند احساس سرما، آب ریزش بینی، اشک چشم، گشادی مردمک چشم و برافراشته شدن ساق مو داشته باشد. پزشکان متخصص می‌توانند با جمع بندی این علائم به نتیجه برسند که آیا فرد خمار دارو است آیا به آنفلوآنزا مبتلا شده، اما افراد غیرمتخصص این نشانه‌ها را عموما آنفلوآنزا تعبیر می‌کنند. دکتر موری ناخوشی روز ۱۹ ژوئن مایکل را به آنفلوآنزا نسبت داده بود. اسکنول با این حال گفت که فکر نمی‌کند علائم ناخوشی که مایکل در روز ۱۹ ژوئن بروز داده بود ارتباطی با دمرول داشته باشد، زیرا به باور وی مایکل به دمرول وابستگی نداشت. اسکنول اما این ناخوشی را ناشی از مصرف پروپوفول دانست. پروپوفول برای خواب کردن مایکل توسط موری استفاده می‌شد. مایکل آخرین تزریق دمرول را روز ۲۲ ژوئن ۲۰۰۹، سه روز پیش از مرگ به میزان ۱۰۰ میلی‌گرم در مطب دکتر کلین دریافت کرده بود. اسکنول گفت که در صورت وابستگی به دمرول، عارضه‌ی ترک آن طی ۲۴ تا ۳۶ ساعت پس از مصرف نمایان می‌گشت اما وی در مدارک چیزی نیافته است که نشان دهد مایکل طی این مدت زمانی دچار عارضه شده بود. وی بنابراین نتیجه گرفت که به سختی می‌توان گفت که مایکل در سال ۲۰۰۹ به دمرول وابسته بوده است. نزدیکان مایکل گفته‌ند که او طی روزهای ۲۳ و ۲۴ ژوئن به خوبی در استپلس سنتر بر روی صحنه به اجرای برنامه پرداخته بود. همچنین در زمن فوت اثری از این دارو در بدن مایکل یافت نشد. اسکنول گفت دمرول تاثیری در مرگ مایکل نداشته است. وی بیان داشت مدرکی نیست که ثابت کند مایکل در ۲۰۰۹ به دمرول معتاد بوده است. اسکنول گفت که وقتی بیماری به خوبی برای دردش درمان نشود، از این پزشک به نزد آن پزشک می‌رود تا به دارو دست پیدا کند. وی توضیح داد که یک پزشک حرفه‌ای می‌داند که اعتیاد به دارو با جستجوی دارو تفاوت دارد. یکی از زنان هیئت منصفه که پرستار است، سرش را به نشانه‌ی تایید تکان داد. "اگر بیمار درد شدیدی دارد که فقط می‌تواند با داروی ضد درد آرام بگیرد، مناسب است که دارو به او داده شود. فقط به این دلیل که دکتر کلین به ام‌جی دمرول تزریق کرده است، نمی‌توان گفت که وی به داروی دمرول وابستگی پیدا کرده بود." کاسکاف: " با فرض اینکه موری توسط اای‌جی استخدام شده بود، آیا دکتر موری شایستگی درمان دردهای ام‌جی، وابستگی او به دارو و مشکل خواب‎اش را داشت؟" پاسخ اسکنول به هر سه منفی بود. او گفت که کانراد موری، متخصص قلب است و رشته‌اش هیچ ارتباطی با مشکل درد و بیخوابی ندارد. کاسکاف گفت اگر فرض کنیم که مایکل در سال ۲۰۰۹ به دمرول و بنزودیازپین‌ها معتاد بود، آیا زیر نظر یک پزشک متخصص و شایسته موفقیتی برای درمان وی متصور می‌بود؟ اسکنول گفت که اگر درد و بیخوابی‌اش به شکل صحیح درمان می‌شد، او می‌توانست مصرف این داروها را ترک کند و حتی می‌توانست به اجرا روی صحنه ادامه دهد. اسکنول گفت که اگر دو مشکل اصلی مایکل یعنی درد و بیخوابی درمان می‌شد، او به زندگی عادی بازمی‌گشت و این داروها تاثیری از جهت کوتاه کردن عمرش بر جای نمی‌گذاشتند. در جلسه ۳۳ پزشک ارلی گفته بود که این داروها عمر مایکل را کوتاه می‌کردند. او همچنین مایکل را معتاد دانسته بود. کاسکاف از اسکنول پرسید که آیا با شهادت دکتر پل هنری ارلی که گفته بود مایکل معتاد به دمرول بود و چندان عمر نمی‌کرد، موافق است؟ کاسکاف: "با فرض اینکه مایکل معتاد نبود و در دوره‌هایی به مصرف دارو وابستگی پیدا کرده بود، آیا این تاثیری بر عمر او داشت؟" اسکنول پاسخ داد که خیر، اگر به درستی درمان می‌شد. اسکنول: "او می‌توانست درمان شود، اگر افراد شایسته‌ای را در کنار خویش داشت. داشتن اطرافیان و یک خانواده‌ی حامی، حیاتی است." اسکنول توضیح داد که عمر معتادان ممکن است بر اثر اُوِردوز یا عفونت‌هایی مثل اچ‌آی‌وی کوتاه شود. اگر مایکل درمان صحیح را دریافت می‌کرد، می‌توانست یک زندگی عادی داشته باشد. او در ادامه گفت که کیت ریچاردز و گروه رولینگ استونز پنجاه سال است که برنامه اجرا می‌کنند. ریچاردز در کتاب زندگی‌نامه‌اش نوشته است که در دوره‌هایی اعتیاد داشته. اسکنول گفت که در حال مطالعه‌ی کتاب است اما هنوز آن را تمام نکرده. وکیل کمپانی به سخن گفتن شاهد در مورد این کتاب اعتراض کرد. اسکنول در مورد وضعیت جسمانی مایکل در زمان مرگ به هیئت منصفه گفت: "گزارش پزشکی قانونی روشن کرد که مایکل جکسون در شرایط جسمی بسیار بسیار خوبی قرار داشت و این افراد بهترین نتیجه‌ها را از درمان ترک اعتیاد می‌گیرند." دکتر اسکنول همچنین در پاسخ به وکیل گفت که نشانی از اعتیاد سایر افراد خانواده‌ی مایکل ندارد. دکتر اسکنول خالق اصطلاح "راک داک" (Rock Doc) برای اشاره به پزشکانی است که در کنسرت‌های راک‌اندرول فعالیت می‌کنند. کاهان پرسید که آیا همکاری در تور برای پزشکان امری اخلاقی است؟ اسکنول گفت به خدمتی که انجام می‌دهند بستگی دارد. اسکنول خود در دهه ۷۰ طی تورها، هنرمندان و هواداران‌شان را درمان می‌کرد، البته کار اصلی او درمان تماشاچیان بود. دستمزد او توسط کمپانی برگزار کننده‌ی کنسرت پرداخت میشد. کاهان در همین رابطه پرسید: کاهان: "آیا فکر می‌کنید که تضاد منافع ایجاد شده بود؟" اسکنول: "از آنجایی که من اخلاقی رفتار می‌کردم، خیر." اسکنول دانشجوهای جوان پزشکی را در تورها به دستیاری می‌پذیرفت. کاهان: "آیا پیش از آن در مورد سابقه‌شان بررسی می‌کردید؟" اسکنول: "من آنها را به خوبی می‌شناختم." کاهان: "وقتی وضعیت بیمارتان را ارزیابی می‌کنید، فرض را بر این می‌گذارید که با شما صادق است؟" اسکنول: "بله." کاهان: "بین پزشک و بیمار باید اعتماد متقابل وجود داشته باشد؟" اسکنول: "بله." کاهان پرسید که آیا دکتر کلین برای مایکل با استفاده از نام‌های مستعار دارو تجویز کرده بود؟ اسکنول پاسخ مثبت داد. کاهان: "آیا ام‌جی می‌توانست از پزشکان دیگر قرص ضد درد بگیرد و از دکتر کلین نیز دمرول دریافت کند؟" اسکنول: "من دوست ندارم در این مورد که چیزی امکان دارد یا ندارد چیزی بگویم چرا که هر چیزی در این دنیا ممکن است. من می‌خواهم با احتمالات سر و کار داشته باشم." کاهان: "آیا نسخه نوشتن به نام دیگر افراد غیرقانونی است؟" اسکنول: "بله." دکتر اسکنول گفت که برخی مواقع افراد مشهور با استفاده از نام دیگر افراد، دارو دریافت می‌کنند زیرا نمی‌خواهند سابقه‌ی پزشکی آنان توسط دیگر افراد بررسی شود. اسکنول شرح داد که یک بار فرانک سیناترا پس از آنکه روی صحنه از حال رفته بود به بیمارستان منتقل گردید. افراد بسیار زیادی سعی داشتند از کامپیوتر بیمارستان اطلاعات مربوط به آنچه که برای سیناترا رخ داده بود را استخراج کنند. کاهان در مورد بیمارانی پرسید که اعتیاد خود را نمی‌پذیرند و احساس می‌کند که مصرف‌شان کنترل شده است. اسکنول پاسخ داد که کار پزشکان همین است که بیماران را متوجه‌ی مشکل خود سازند. البته وی گفت که هیچ پزشکی در ۱۰۰٪ موارد موفق نمی‌شود و خود وی نیز یک استثنا نیست. کاهان در مورد عدم موفقیت مداخله‌های خانواده‌ی جکسون برای قطع مصرف دارو توسط مایکل پرسش کرد. اسکنول گفت که نمی‌داند آیا این مداخله‌ها اصولی بوده است یا خیر. کاهان پرسید که آیا متن شهادتی که ادعا کرده است مایکل جعبه‌هایی از پروپوفول را در نورلند نگاهداری می‌کرد و از یک پزشک خواسته بود تا به وی تزریق نماید، خوانده است؟ پاسخ مثبت بود. پرستار شریلین لی شهادت داده بود که در سال ۲۰۰۹ مایکل به او گفته بود که به دنبال پزشکی است که به او پروپوفول تزریق نماید. کاهان از اسکنول پرسید که پاسخ لی را می‌داند؟ اسکنول بیان داشت که لی گفته بود مایکل شانس‌اش را امتحان می‌کرد. کاسکاف اشاره کرد که مایکل به لی پاسخ داده بود که تا وقتی زیر نظر پزشک باشد خطری وی را تهدید نخواهد کرد. کاسکاف: "آیا دکتر موری به او پروپوفول داد؟" اسکنول: "بله." قاضی در میانه‌ی دادگاه پس از وقت استراحت و در غیاب هیئت منصفه؛ برایان پنیش، وکیل جکسون‌ها را به خاطر اتفاقی که روز گذشته در دادگاه رخ داده بود توبیخ کرد. شاهد روز گذشته، جین سیرایت، یک کارشناس منابع انسانی در جایگاه گفته بود که باور دارد اای‌جی، دکتر موری را استخدام کرده بود. قاضی به پنیش گفت که این وظیفه‌ی وکیل است که شاهد را توجیه کند تا نظریات خود را به هیئت منصفه القا ننماید چرا که تصمیم گیری در مورد پرونده وظیفه‌ی هیئت منصفه است. قاضی به پنیش تذکر داد که این مسئله دادگاه را به بیراهه می‌برد و پنیش به قاضی گفت که در این باره به شاهد تذکر داده بود. پوتنام، وکیل کمپانی گفت که با نظر قاضی موافق است. پنیش در مقام توضیح گفت که پیش از آن وکیل کمپانی اشاره کرده بود که سیرایت صاحب نظر نیست و پنیش روز گذشته سعی کرده بود خلاف آن را ثابت کند. قاضی سپس به پنیش گفت: "آقای پنیش نمی‌دانم چرا انگشت‌تان را اینچنین به سمت وکلای اای‌جی نشانه رفته‌اید، براستی نمی‌دانم." او به پنیش دستور داد که به تمامی شاهدان‌اش تذکر دهد که در جایگاه نظر شخصی خود را در مورد استخدام دکتر موری بیان نکنند. پس از ورود هیئت منصفه به دادگاه، قاضی به آنها گفت که نظر سیرایت در مورد استخدام موری توسط کمپانی را نادیده بگیرند. منبع: eMJey.com / ABC۷ & AP & LA Times

در ابتدای جلسه‌ی امروز در غیاب هیئت منصفه بحث خسته کننده‌ی وکلا در مورد پرینتی که روز گذشته توسط وکیل کمپانی در دادگاه عرضه شده بود، پیگیری گردید. روز گذشته در دادگاه مطرح شده بود که اگر کمپانی در مورد موری بررسی مالی انجام داده بود، در می‌یافت که وی صلاحیت به استخدام درآمدن را ندارد و بنابراین موری از کارش اخراج میشد. وکیل کمپانی، جسیکا بینا، با ارائه‌ی یک پرینت ادعا کرد که قانون، بررسی مالی افراد را منع کرده است. امروز پنیش صدایش را در دادگاه بلند کرد و گفت که ادعای بینا، همه و از جمله شخص قاضی را گمراه کرده است."ایشان می‌گویند این یک قانون است، یک مصوبه‌ی رسمی است، اما چنین نیست. این فقط یک روش کار در مورد برخی از پرونده‌ها است. اگر دادگاه در این باره گمراه شود، هیئت منصفه نیز گمراه خواهد شد." پنیش همچنین اشاره کرد که وکیل ارشد کمپانی شان ترل که پیش از این در دادگاه شهادت داده بود، چیزی در مورد دستور منع تحقیق مالی افراد بیان نکرده و کپمانی پیش از این چیزی در این باره ادعا نکرده بود. قاضی گفت که وکیل کمپانی می‌تواند در این باره از شاهد سوال بپرسد اما این پرینت به عنوان مدرک در دادگاه پذیرفته نخواهد شد. خانم قاضی سپس از وکلا خواست تا فکرشان را روی هم گذاشته، یک بیانیه بنویسند تا وی برای هیئت منصفه بخواند. پس از آن اعضای هیئت منصفه به دادگاه وارد شدند و قاضی بیانیه را خطاب به ایشان خواند. قاضی گفت که منع تحقیق در مورد سابقه‌ی مالی افراد، یک قانون نیست! وی بیان داشت پرینت ارائه شده توسط وکیل کمپانی به عنوان مدرک پذیرفته نخواهد شد. اعضای منصفه به نشانه‌ی فهم موضوع، سرشان را تکان داند. پس از آن شهادت جین سیرایت، کارشناس منابع انسانی پیگیری شد. بینا از سیرایت پرسید که آیا با پرینت ارائه شده آشنایی دارد؟ وی گفت بله، روش کار را مشخص می‌کند، زیرا کارفرما نباید در مورد کارمندان تبعیض قائل شود. بینا از وی پرسید که آیا مطالعات نشان می‌دهند که بین بدهی و قتل یا تجویز غلط پزشکی ارتباطی وجود دارد؟ سیرایت پاسخ داد که آگاهی ندارد. بینا اشاره کرد که تا پیش از مایکل جکسون، موری به هیچیک از بیمارانش آسیب نرسانده بود. سیرایت گفت که تنها در مورد سابقه‌ی مالی موری تحقیق کرده است. بررسی او نشان می‌داد که بازپرداخت وام بانک ۱۸۰ روز به تاخیر افتاده بود، خانه‌ی او در لاس وگاس توسط بانک به فروش گذاشته شده بود، این یعنی ناتوانی در پرداخت بدهی و عدم صلاحیت برای استخدام. بینا گفت که دکتر موری نه در برابر کمپانی، که در برابر مایکل جکسون وظیفه داشت. سیرایت توضیح داد که وظیفه‌ی موری مراقبت از مایکل طی توری بود که توسط کمپانی برگزار میشد. بینا اشاره کرد که موری رابطه‌ی چند ساله‌ای با مایکل داشت و سیرایت بیان داشت که این تفاوتی ایجاد نمی‌کند. سیرایت همچنین گفت که اگر فردی سالها کار کرده باشد و مدت زمانی از آخرین باری که استخدام شده بود، گذشته باشد؛ کارفرما برای استخدام دوباره‌ی وی نیاز به بررسی‌های مجدد دارد. بینا پرسید با توجه به اینکه موری چند سال در خدمت مایکل بود، آیا وی نیاز داشت تا برای استفاده از او در تور باز هم سابقه‌ی وی را بررسی کند؟ سیرایت گفت که نمی‌تواند بدون ارزیابی شرایطی که در آن زمان حاکم بود، نظر بدهد. بینا اشاره کرد که طبق یک برآورد در سال ۲۰۱۰، بررسی سابقه‌ی مالی افراد برای درصد پایینی از استخدام مشاغل به انجام رسیده بود. سیرایت گفت کارفرمایان در انجام بررسی اختیار دارند اما عملکردشان نباید تبعیضی میان کارکنان ایجاد کند. سیرایت معتقد است کمپانی باید سابقه‌ی پیمانکاران مستقل‌اش را همچون کارمندان‌اش مورد بررسی قرار دهد. پس از بینا، پنیش به پرسش از خانم سیرایت پرداخت. پنیش در ابتدا به سراغ پرینت مورد ذکر رفت و گفت که جسیکا بینا آن را به اشتباه در برابر هیئت منصفه عرضه کرده بود. بینا اعتراض کرد و قاضی با توجه به بیانیه‌ای که در ابتدای جلسه برای هیئت منصفه خوانده بود از پنیش پرسید که دلیل این دوباره کاری چیست؟ پنیش توضیح داد که می‌خواهد مسئله برای هیئت منصفه روشن شود و قاضی گفت که نیازی نیست. پنیش از سیرایت پرسید که شرکت‌ها از چه جهت سابقه‌ی مالی و اعتباری متقاضیان استخدام را بررسی می‌کنند. سیرایت توضیح داد که فشار مالی می‌تواند بر رفتار و قضاوت افراد تاثیر منفی بگذارد. او افزود که بسیاری از بنگاه‌های دولتی ریز فعالیت‌های مالی را بررسی می‌کنند زیرا ناتوانی در پرداخت بدهی را یک فاکتور مخاطره‌آمیز می‌دانند. پنیش سپس پرسید آیا پس از مطالعه‌ی پرونده در جایی مشاهده کرده است که کمپانی دلیل عدم بررسی سابقه‌ی مالی دکتر موری را نگرانی از ایجاد تبعیض علیه این پزشک عنوان کرده باشد؟ سیرایت گفت که در هیچ یک از مدارک چنین بحثی نیافته است. پنیش به برآورد سال ۲۰۱۰ که توسط بینا عرضه شده بود اشاره کرد و پرسید که آیا می‌توان با تکیه بر این تحقیق در مورد لزوم یا عدم لزوم بررسی مالی افراد شاغل در زمینه‌ی بهداشت و درمان تصمیم گیری نمود؟ شاهد پاسخ داد که پژوهش سال ۲۰۱۰ از این نظر قابل اعتماد نیست. سیرایت بطور مشخص گفت: "باور دارم که اای‌جی، دکتر موری را استخدام کرده بود." وکیل کمپانی اعتراض کرد و قاضی پذیرفت و بار دیگر تذکر داد که تشخیص این مسئله بر عهده‌ی هیئت منصفه است. سیرایت در مورد درخواست دستمزد ۵ میلیون دلاری از جانب موری گفت که در ذهن‌اش این پرسش را ایجاد کرده بود که چرا یک پزشک باید چنین دستمزد بالایی درخواست کند. سیرایت از این مورد به عنوان زنگ هشدار یاد کرد. رندی فیلیپس، مدیر عامل کمپانی، پیش از این شهادت داده بود که درخواست بالای موری را به حساب مهارت او در پزشکی گذاشته بود. پنیش از سیرایت پرسید که اگر وی کارمند اای‌جی بود، آیا استخدام موری را توصیه می‌کرد. سیرایت پاسخ داد که بطور قطع چنین نمی‌کرد و اگر آنها اصرار می‌کردند، وی انجام یک بررسی جامع را در مورد سابقه‌ی مالی و پزشکی وی پیشنهاد می‌داد. پنیش: "آیا عملکرد کمپانی به دلیل عدم بررسی سابقه‌ی دکتر موری اشتباه بود؟" سیریات: "بله." پس از آن نوبت به شهات دکتر سیدنی اسکنول، کارشناس در زمینه‌ی اعتیاد دارویی رسید. وی برای جکسون‌ها به جایگاه آمد و توسط مایکل کاسکاف، وکیل جکسون‌ها مورد پرسش قرار گرفت. اسکنول از ۱۹۷۰ در این حرفه خدمت کرده است اما از سال ۲۰۰۱ در نقش مشاور فعالیت می‌کند. او آخرین بار پانزده سال پیش در دادگاه شهادت داده بود. اسکنول برای لیگ فوتبال حرفه‌ای آمریکا، ان‌اف‌ال کار کرده است. او در زمینه‌ی کاری‌اش چهل سرفصل تالیف دارد. او در صنعت موسیقی نیز کار کرده و از جمله با گروه رولینگ استونز همکاری داشته است. او گفت که شیوه‌ی نظارتی او در مورد مصرف دارو، به یک الگوی رایج در لیگ حرفه‌ای بیسبال بدل شده است. دکتر اسکنول گفت که وابستگی به دارو، نتیجه‌ی مصرف برخی از داروهاست. "شما بطور مداوم مصرف می‌کنید و به یک باره مصرف را قطع می‌کنید، دچار خماری می‌شوید که اثر متضاد مصرف دارو است. اگر به مصرف ادامه دهید، قدرت تحمل‌تان نسبت به دارو بالار می‌رود. یعنی برای آنکه دارو اثر کند به دوز بالاتری از آن نیاز دارید." اسکنول توضیح داد که بیمار در صورت مصرف کنترل شده‌ی دارو زیر نظر پزشک، یک زندگی عادی خواهد داشت، گرچه وابستگی به دارو حتی اگر زیر نظر پزشک مصرف شود ممکن است. وی گفت که اعتیاد، یک بیماری مزمن است که بیمار علیرغم مشاهده‌ی اثرات منفی از روی هوسی غیر قابل کنترل به مصرف دارو ادامه می‌دهد. نسختین دلیل اعتیاد، سابقه‌ی خانوادگی و ژنتیک است. دکتر اسکنول گفت که وابستگی به دارو با اعتیاد دارویی متفاوت است. افرادی که وابستگی دارند، نیازمند دارو هستند. هدف معتادان از مصرف دارو رسیدن به حال خوش است. برای دانستن اینکه فردی وابسته یا معتاد است، باید رفتار آنها را در زمان مصرف مورد بررسی قرار داد. او تعریف کرد که یکی از بیمارانش زنی بود که به دلیل سردرد به داروهای ضد درد وابستگی پیدا کرده بود و از پزشکان‌اش می‌خواست تا برای او قرص‌های بیشتری تجویز کنند. دکتر اسکنول از این زن خواست تا در یک جدول، زمان‌هایی را که دچار سردرد می‌شود، یادداشت کند. اسکنول سپس دریافت که بیمارش هر روز حدود ساعت ۴ بعدازظهر دچار سردرد می‌شود، به استثنای آخر هفته‌ها. اسکنول گفت که این زن در محل کار ناهار مصرف نمی‌کرد. وی نتیجه گرفت که صرف ناهار دشمن سردرد اوست. آن زن در ابتدا باورش نشد اما با مصرف هر سه وعده‌ی غذا، بهبود یافت. منبع: eMJey.com / AP & CNN