توماس میزرو، وکیلی که با موفقیت در دادگاه سال ۲۰۰۵ از مایکل دفاع کرد، دوشنبه‌ی گذشته در مصاحبه‌ی تلویزیونی با برنامه‌ی «شوبیز تونایت» از شبکه‌ی اچ‌ال‌ان حضور یافت. وی طی این مصاحبه از زندگی پاریس - دختر مایکل که به تازگی اقدام به خودکشی کرد (خبر) - در کنار مادرش دبی رو حمایت کرد و گفت بر این باور است که مایکل نیز از این امر راضی خواهد بود. او ضمن انتقاد از عملکرد خانواده‌ی جکسون در برابر فرزندان مایکل؛ از پرونده‌ی آنها علیه کمپانی اای‌جی که همینک در لس آنجلس در جریان است، دفاع نمود و آن را موجه خواند. توماس میزرو پس از اقدام پاریس به خودکشی در روز ۴ ژوئن درگفتگو با رادارآنلاین گفته بود که شنیدن این خبر قلبش را شکسته است: "از شنیدن خبر اقدام به خودکشی پاریس جکسون قلبم به درد آمده است. شوکه شده‌ام و صادقانه بگویم که نمی‌توانم واژه‌ها را بیابم. پاریس، خانم جوان و شگفت‌انگیزی است، او زیبا و بی‌نهایت زیرک است. او چیزهای بسیاری دارد که برایشان زندگی کند و کارهای بسیاری برای انجام دارد. امیدوارم از نظر روحی و جسمی بهبود یابد. مایکل از شنیدن این خبر، ویران می‌شد. فرزندان او، تمام زندگی‌اش بودند. او هر کاری که می‌کرد، برای آنان بود. او از سه فرزندش محافظت می‌کرد و آنها را از افراد سودجو دور نگاه داشت." توماس میزرو در گفتگوی هفته‌ی قبل خود با اچ‌ال‌ان به جزئیات بیشتری در این باره پرداخت. وی گفت:"من وقت بسیاری را در نورلند گذراندم و مایکل را در کنار فرزندانش مشاهده کردم. او حافظ آنها بود، در تمام مدت سعی می‌کرد آنها را از درگیری‌ها، شایعات و جنجال‌ها دور نگاه دارد. او می‌خواست فرزندانش کتاب‌های بسیار بخوانند، آنها معلم خصوصی داشتند. او می‌خواست بچه‌ها در طبیعت و در کنار حیوانات زندگی کنند، دنیا را بشناسند و درک کنند. وقتی او درگذشت، همه چیز درهم برهم شد. آنها به عنوان وارثان مایکل در میانه‌ی جنجال‌های رسانه‌ای و سیاست‌ها و حسادت‌های خانواده به دام افتادند. فکر می‎کنم مایکل می‌توانست درک کند که چرا پاریس در این شرایط به سراغ مادرش رفته است. مایکل یک انسان مهربان، خوش قلب، دست و دلباز و عاشق فرزندانش بود و فکر می‌کنم مایکل اعتراضی نسبت به بودن پاریس در کنار مادرش نمی‌داشت." "فکر می‌کنم قراردادن مداوم بچه‌ها که هنوز کوچک هستند در معرض دسترسی رسانه‌ها و در زیر میکروسکوپی که مایکل همیشه فکر می‌کرد موجب شده بود تا او از دوران کودکی بی‌نصیب بماند، تحمیل کردن این فشار و موشکافی‌های دایمی خانوادگی که مایکل آنها را در برابرشان محافظت می‌کرد، وادار کردن آنها به رویارویی با مصائب شهرت و ثروت در محیط مدرسه که آنها را هدف آزار و اذیت هم کلاسی‌ها قرار داده است... تمامی این پیچیدگی‌ها را در کنار هم بگذارید، این چیزی نبود که مایکل می‌خواست. فکر می‌کنم پاریس با زندگی در کنار مادرش، به ثبات و عشق می‌رسد و از این پچیدگی‌ها خلاص می‌شود، ایده‌ی خوبی است." توماس همچنین در مورد پرونده‌ی جکسون‌ها علیه اای‌جی به صحبت پرداخت و ضمن دفاع از آن، پرونده را موجه دانست: "اای‌جی خطر کرد تا با استفاده از بازگشت مایکل به صحنه، سود کلانی بدست آورد. به نظر من وقتی مایکل، دکتر کانراد موری را به آنها معرفی کرد، آنها تصمیم گرفتند تا ریسک و مسئولیت کار را بپذیرند، به این امید که از قِبل مایکل به پول بسیار زیادی برسند. آنها سی میلیون دلار بر روی مایکل سرمایه گذاری کردند. آنها مسئولیت کار کانراد موری را پذیرفتند اما اکنون از زیرش شانه خالی می‌کنند زیرا برایشان سودی در پی نداشته است. آنها قراردادی برای موری تنظیم کردند که امضایش کرد، ایمیل‌هایی به دیگران فرستادند و گفتند که موری برای آنها کار می‌کند. فکر می‌کنم هیئت منصفه آنها را مسئول تشخیص خواهد داد." "اای‌جی می‌دانست که مایکل کیست، آنها این را بسیار بهتر از باقی کمپانی‌ها می‌دانستند. دستیار مدیر عامل آنها در دهه‌ی ۹۰ در تور مایکل جکسون، مدیریت کرده بود. آنها همه چیز را در مورد مایکل جکسون می‌دانستند، آنها استعداد بی‌نظیر او و تقاضای فوق‌العاده بالا برای را می‌شناختند، آنها می‌دانستند که او مشهورترین هنرمند دنیا است، آنها می‌دانستند که او بزرگترین رقصنده، خواننده و طراح رقص دنیاست. آنها در پی سود کلان بودند. اگر او مشکلی با داروهای تجویزی داشت، آنها این را می‌دانستند و باید مسئولانه رفتار می‌کردند که نکردند. آنها می‌بایست عملکرد کانراد موری را زیر نظر می‌گرفتند، این وظیفه‌ی آنها بود. اما حالا از زیر آن شانه خالی می‌کنند." لینک تماشای ویدیوی این مصاحبه منبع: eMJey.com / HLN

در این روز شهادت دکتر چارلز سیسلر از سر گرفته شد. او گفت که از ماه ژانویه به مدت یک یا دو روز در هفته به بررسی پرونده‌ی اای‌جی مشغول بوده است. او گفت بررسی مدارک پزشکی مایکل جکسون به وی نشان داده است که ام‌جی طی دوره‌های زندگی‌اش برای خوابیدن با دشواری روبرو بود، بی‌خوابی او در بیشتر وقت‌ها فلج کننده نبود، اما این وضعیت طی تمرین یا برگزاری تور بسیار تشدید می‌شد. سیسلر: "نکته‌ی اصلی اینجاست که مشکل خواب او طی برگزاری تور یا دوره‌ی آمادگی برای آن، به شدت بدتر می‌شد. وقتی او درگیر آماده سازی یا برگزاری تور نبود، این مشکل زیاد جدی نبود اما وقتی برای تور آماده می‌شد یا تور برگزار می‌کرد، بی‌خوابی او فلج کننده می‌شد."سیسلر بیهوشی مایکل پس از تزریق پروپوفول را کمای ناشی از بیهوشی دانست. او گفت با تزریق پروپوفول مایکل وارد یک کمای ناشی از دارو میشده است که چرخه‌ی طبیعی خواب او را برهم زده و بی‌خوابی شدیدی برایش ایجاد کرده بود. روز گذشته مایکل کاسکاف، وکیل جکسون‌ها از سیلسر یک سوال ۱۸۳۳ کلمه‌ای هفده دقیقه‌ای پرسیده بود. کاسکاف خواسته بود تا سیسلر بر اساس تعدادی بیانیه، در مورد شرایط مایکل پیش از مرگ نظر دهد. این بیانیه‌ها بر اساس شهادت‌های ارائه شده در دادگاه، ایمیل‌های نمایش داده شده و سایر مدارک تعیین شده بود. وکیل کمپانی به بخشی از اطلاعات این پرسش که با استناد به اعترافات موری طرح شده بود خرده گرفته و گفته بود که منبع دیگری به جز موری برای این سخنان در دست نیست. قاضی گفت که بخشی از این اطلاعات قابل طرح در دادگاه نیست اما از کاسکاف خواست تا پرسش روز گذشته‌ی خود را شفاف سازی و دوباره مطرح کند. بحث قاضی و وکلا خود یک ساعت از وقت دادگاه را تلف کرد و این بار پرسش کاسکاف نوزده دقیقه به درازا انجامید. سیسلر برای شنیدن پرسش نخست کاسکاف در روز گذشته ۲۵۰ دلار و امروز ۳۰۰ دلار برای شنیدن شفاف سازی تقریبا بیست دقیقه‌ای کاسکاف دریافت کرد. اعتراض وکیل کمپانی به بخشی از پرسش کاسکاف بود که می‌گفت دکتر موری به مدت دو ماه هر شب به مایکل پروپوفول تزریق می‌کرد. کاسکاف در جلسه‌ی امروز، این بخش را تغییر داد و گفت که دکتر موری بین ماه‌های آپریل تا ژوئن بیش از چهار گالن پروپوفول خریداری کرده بود. مدارکی برای اثبات این موضوع در دست است. سیسلر گفت که چهار گالن برابر با ۱۵۵۰۰۰ هزار میلی لیتر است. وی توضیح داد که یک پزشک متخصص بیهوشی برای انجام یک عمل جراحی و دادن بیهوشی کامل به بیمار تنها از ۲۰ تا ۳۰ میلی لیتر پروپوفول استفاده می‌کند. (بنابراین پروپوفول خریداری شده توسط موری برای انجام ۷۷۵۰ عمل جراحی بیمارستانی کفایت می‌کرد.) سیسلر گفت که نتیجه‌ی کالبدشکافی مایکل پس از مرگ نشان می‌داد که پروپوفول موجود در بدن او برای انجام یک جراحی عمده‌ی شکمی کافی بوده است. سیسلر روز جمعه گفت که نشانه‌هایی که توسط همکاران ام‌جی در روزهای پایانی‌اش شناسایی و در دادگاه بیان شده بود - همچون ضعف او در به یاد آوری ترانه‌ها، فراگیری رقص جدید، کاهش وزن، اضطراب، از دست دادن تعادل دمایی بدن و داشتن سوء ظن به افراد - به این معناست که این مرد طی یک دوره‌ی طولانی از خواب حقیقی محروم شده بود. سیسلر این محرومیت از خواب حقیقی را ناشی از مصرف پروپوفول می‌داند. او گفت جزئیات ارائه شده توسط همکاران مایکل بسیار جدی و ناراحت کننده است. او گفت نیاز مایکل به داشتن یک مانیتور متن‌خوان برای نمایش ترانه‌هایی که یک عمر آنها را خوانده بود، شوکه کننده و نشان دهنده‌ی تاثیر عظیمی است که نبود خواب بر روی حافظه‌ی او گذاشته بود. سیسلر: "موفق‌ترین صحنه‌گردان دوران نمی‌توانست بدون کمک یک متن‌خوان آهنگ‌های خودش را بخواند. شوک آور است. و برای من این نشان دهنده‌ی تاثیر جدی نبود خوب بر روی حافظه‌ی اوست." سیسلر روز گذشته گفته بود که موش‌های آزمایشگاهی در نبود خواب کامل بیش از سه هفته دوام نمی‌آورند. او امروز گفت که هرگز مایل نیست بداند که یک انسان در نبود خواب تا چند روز می‌تواند زنده بماند. او گفته بود که اگر خواب موش‌ها بطور آزمایشی مختل شده و خواب «رم» (REM) از آنها سلب شود، دو هفته بیشتر زنده می‌مانند اما آنها نیز پس از پنج هفته خواهند مرد. این پزشک گفته است که مایکل بر اثر تزریق پروپوفول از خواب رم محروم شده بود و دو ماه بدون خواب رم زندگی میکرد. وی بیان کرد که اگر مایکل بر اثر پروپوفول از بین نمی‌رفت، کمی پس از آن از بی‌خوابی درمی‌گذشت. سیسلر بیان داشت که اگر مشکل بی‌خوابی مایکل شناسایی و بطور صحیح مورد درمان قرار می‌گرفت، خللی به برگزاری تور وارد نمی‌شد و مایکل می‌توانست سالهای سال به اجرای برنامه بپردازد. وی دکتر موری را رد صلاحیت کرد و گفت که این پزشک متخصص قلب بطور یقین صلاحیت شناسایی و درمان مشکل خواب مایکل را نداشت. این پزشک طی پرسش‌های کاترین کاهان، وکیل کمپانی، بیان داشت که مدارک نشان می‌دهد دو پزشک سعی کرده بودند مایکل را قانع کنند تا برای درمان بی‌خوابی تحت نظر یک پزشک متخصص این رشته قرار بگیرد اما مایکل رد کرده بود. سیسلر گفت که هیچکس نمی‌توانست مایکل را وادارد تا علیرغم میل‌اش تحت درمان قرار بگیرد. سیسلر همچنین بیان داشت که رابطه‌ی بین بیهوشی و خواب، موضوع جدیدی در پزشکی است و تحقیقات بسیاری پس از فوت مایکل جکسون در این باره به انجام رسیده است. وکیل کمپانی اشاره کرد که نتیجه‌ی کالبدشکافی روشن می‌کند که مایکل جکسون بر اثر مسمومیت با پروپوفول از دنیا رفت و نه بی‌خوابی. سیسلر پذیرفت اما وقتی وکیل مدافع به کار خود پایان داد وی ابراز داشت که در کنار پروپوفول، عامل‌های مشارکت کننده در مرگ وی نقش داشته‌اند. در یایان جلسه وکیل جکسون‌ها توانست آنچه که در پی‌اش بود را از دهان سیسلر بیرون بکشد. مایکل کاسکاف در نهایت شهادتی را از سیسلر گرفت که روز گذشته موجب اعتراض وکیل کمپانی شده بود. سیسلر گفت که باور دارد دکتر موری طی دو ماه منتهی به مرگ مایکل جکسون هرشب وی را با داروی پروپوفول بیهوش می‌کرده است. منبع: eMJey.com / ABC۷ & CNN

مایکل جکسون با فروش بلیطهای پنجاه کنسرت از تور This Is It طی چند ساعت، رکورد سرعت فروش را شکست. او خودش را برای ثبت رکورد موفق‌ترین تور کنسرت تاریخ آماده می‌کرد، که رکورد دیگری مرگ‌اش را رقم زد، رکورد بیخوابی. مایکل جکسون شاید تنها انسانی باشد که توانست دو ماه بدون خواب «رم» (REM) زنده بماند. موش‌های آزمایشگاهی پس از پنج هفته که از خواب رم محروم شدند، از بین رفتند. این را پزشک متخصص خوابی که امروز به عنوان شاهد در جایگاه نشسته بود، می‌گوید. رم یا حرکت تند چشم در خواب، مرحله‌ای است که طی آن رویا رخ می‌دهد. به گفته‌ی این متخصص، وجود خواب رم برای زنده ماندن مغز و بدن، حیاتی است.مایکل از بیخوابی رنج می‌کشید و دکتر موری برای درمان مایکل به مدت دو ماه پیش از مرگش هرشب به او پروپوفول تزریق می‌کرد. دکتر چارلز سیسلر که به عنوان یکی از شاهدان دادگاه اای‌جی حاضر شده بود، گفت که پروپوفول بیمار را از خواب رم محروم می‌کند و مایکل بدون وجود خواب رم دو ماه دوام آورده بود. سیسلر گفت که حتی اگر مایکل در روز ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹ بر اثر تزریق بیش از حد این داروی بیهوشی از دنیا نمی‌رفت، طی روزهای پس از آن بی‌خوابی از پای درش می‌آورد. مایکل در تمام ابعاد زندگی‌اش بی‌همتا بود و حتی مرگش نیز در شرایط منحصر بفردی رخ داد که هرگز پیش از آن آزمون نشده بود. سیسلر می‌گوید هرگز فردی نبوده است که برای درمان بیخوابی‌اش دو ماه پروپوفول دریافت کرده باشد. در این روز دادگاه شاهد یک رکورد دیگر نیز بود. وکیل جکسون‌ها طی یک سوال ۱۸۳۳ کلمه‌ای که مطرح کردن‌اش هفده دقیقه به درازا انجامید، از سیسلر خواست تا نظر کارشناسی خود را در مورد شرایط مایکل جکسون پیش از فوت بیان کند. وی خلاصه‌ای از آنچه که طی جلسه‌های دادگاه در مورد وضعیت جسمی و روحی مایکل ارائه شده بود را ارائه داد. سیسلر، متخصص خواب و دانش آموخته‌ی دانشگاه هاروارد که برای ناسا و سی‌آی‌ای کار می‌کند، می‌گوید: "نشانه‌هایی که آقای جکسون از خود بروز می‌داد، نشانه‌های فردی بود که برای مدت مدیدی از خواب محروم بوده است." سیسلر گفت که این نشانه‌ها در ایمیل‌هایی که بین کارمندان تور و مدیران کمپانی اای‌جی دست به دست می‌شد، مشخص است و به ثبت رسیده. همچنین شهادت سرآشپز، آرایشگر و طراحان رقص در دادگاه نشان داد که مایکل از کیفیت استاندارد رقص خود که از کودکی آن را تمرین می‌کرد، فاصله گرفته بود و در به یادآوری شعرهایی که عمری آنها را خوانده بود به مشکل برمی‌خورد. دچار پارانویا شده بود، با خودش حرف می‌زد، صداهایی می‌شنید و وزن بسیاری از دست داده بود. اینها همگی به دلیل نبود خواب رم رخ داده بود. به گفته‌ی این پزشک، پروپوفول در مقام یک خواب کننده، یک داروی گمراه کننده است. این دارو برای دادن بیهوشی به بیمار در اتاق جراحی تولید شده است و نه خواب کردن افراد. سیسلر می‌گوید مایکل پس از برخاستن از بیهوشی که توسط پروپوفول ایجاد شده بود، احساس می‌کرد نیروی دوباره یافته است اما در حقیقت چرخه‌ی طبیعی خواب او بر هم خورده و مغز او از خواب رم و رویابینی محروم مانده بود و بدن او توانایی بازسازی سلول‌های مغزی و ارگان‌هایش را نداشت. خواب طبیعی توسط مغز رخ می‌دهد، نیازهای مغز و بدن تامین میشود و بیداری نیز بطور طبیعی و به آسانی رخ می‌دهد. همچنین در این مرحله بدن به درد حساس است. اما طی بیهوشی با پروپوفول که سیسلر آن را کمای ناشی از تزریق دارو خواند، نیازهای بدن و مغز پاسخ داده نمی‌شود. فرد تا پس از برطرف شدن تاثیر دارو قادر به برخاستن نیست، خواب رم ایجاد نمی‌شود و رویابینی رخ نمی‌دهد. خوابی نیز که برای فرد ایجاد شده، غیر طبیعی است. بدن به درد غیرحساس است. این پزشک گفت که محروم کردن موش‌ها از خواب رم در محیط آزمایشگاه بررسی شده و نتیجه‌ی وحشتناکی داشته است. موش‌ها مردند. اما محرومیت از خواب رم هرگز بر روی بشر مطالعه نشده بود تا وقتی که موری این بررسی را بر روی یک نمونه‌ی انسانی، بیماری که به او اعتماد کرده بود به انجام رساند. مایکل تا روز فوت، شصت روز را بدون خواب رم سپری کرده بود. سیلسر گفت که او حداکثر می‌توانست هشتاد روز بدون خواب رم به زندگی‌اش ادامه دهد. اگر مایکل در روز ۲۵ ژوئن نمی‌مرد، پیش از دریافت هشتادمین تزریق پروپوفول یعنی حداکثر بیست روز بعد بر اثر بی‌خوابی درمی‌گذشت. موری به پلیس گفته بود که او تا ۲۲ ژوئن به مدت دو ماه هر شب به مایکل پروپوفول تزریق می‌کرد. او سه روز پیش از فوت مایکل سعی کرد تزریق پروپوفول را قطع نماید. اما محرومیت سه شبه‌ی مایکل از پروپوفول را در صبح ۲۵ ژوئن با تزریق مقدار بسیار بالای این دارو جبران نمود و مرگ مایکل را رقم زد. سیسلر خواب بر اثر پروپوفول را با خوردن سلولز به عنوان غذا تشبیه کرد. سلولز ماده‌ی تشکیل دهنده‌ی دیواره‌ی سلولی گیاهان است که در انسانها قابل هضم و جذب نیست. سیسلر گفت اگر سلولز بخورید احساس سیری می‌کنید اما بدن شما هیچگونه ماده‌ی غذایی دریافت نکرده و گرسنه است. سیلسر در جایگاه شهود حاصل سال‌ها تحقیق و بررسی خود در مورد خواب را با هیئت منصفه‌ای که نشان می‌داد مشتاق شنیدن سخنان اوست، به اشتراک گذاشت. او نور را هماهنگ کننده‌ی ساعت طبیعی بدن و خواب دانست، وقتی هوا روشن است، زمان بیداری و شب، زمان خواب است. هرگونه تغییر در این رویه، ذهن را سردرگم و ترشح هورمون‌ها را دچار وقفه می‌کند. کارمندان شیفت شب وقتی به خانه می‌رسند، در خوابیدن دچار مشکل می‌شوند. یک انسان بالغ به خواب شبانه‌ای بین ۷ تا ۸ ساعت نیاز دارد. در خواب، بدن ما استراحت می‌کند اما مغز پرکار و به ترمیم سلول‌های خود مشغول است. اطلاعاتی که نیاز ندارد را به دور می‌ریزد و آنچه که مفید است را نگاه می‌دارد. فرآیند یادگیری طی خواب رخ می‌دهد. در گذشته گفته میشد که خواب فقط برای مغز لازم است اما امروز می‌دانیم که خواب برای کارکرد درست بدن نیز یک نیاز اساسی است. سیسلر مرض بی‌خوابی را به سه شکل سخت به خواب رفتن، ناتوانی در خواب ماندن و یا زود بیدار شدن عنوان کرد. در برخی موارد بی‌خوابی ناشی از مصرف دارو است و در این صورت بی‌خوابی بیماری ثانویه به شمار می‌رود. از جمله داروهایی که می‌توانند موجب این عارضه شوند، ضد دردها و برای نمونه دمرول است. مایکل سابقه‌ی مصرف این دارو را داشت. فرد برای به خواب رفتن دارو مصرف می‌کند اما در نبود دارو دیگر قادر به خوابیدن نیست و مشکل او بدتر شده است. سیسلر گفت نخستین قدم برای درمان بی‌خوابی، شناختن دلیل آن است. بی‌خوابی، یک بیماری درمان پذیر است. در نبود خواب، متابولیسم بدن با ایراد روبرو می‌شود. سیسلر می‌گوید اثرات بی‌خوابی بسیار مشهود است چنانکه اگر فردی پس از بیخوابی حتی دوش بگیرد و آرایش کند، با نگاه کردن به تصویر چهره‌ی او می‌توان بی‌خوابی را در وی تشخیص داد. سیسلر گفت که از بیخوابی به عنوان ابزاری برای شکنجه و گرفتن اعتراف از متهمان استفاده می‌شود. سیسلر: "بی‌خوابی بسیار طاقت فرسا و بسیار عذاب آور است. برخی می‌گویند بدترین نوع شکنجه است." کاسکاف، وکیل کاترین جکسون: "آیا افراد بی‌خواب در به در به دنبال راهی برای خوابیدن هستند؟" سیسلر: "بله." خواب سالم دارای چند مرحله‌ی طبیعی است. هریک از این چرخه‌ها بین ۱ تا ۲ ساعت به درازا می‌انجامند. یکی از چرخه‌های خواب، رم است که یادگیری طی همین مرحله رخ می‌دهد. اطلاعاتی که طی روز جمع آوری کرده‌ایم، طی مرحله‌ی خواب رم یکپارچه شده و به حافظه سپرده می‌شود. حتی ذهن در همین مرحله می‌تواند مفاهیمی که طی بیداری آنها را درک نکرده است را دریابد. آزمایش بر روی موش‌ها نشان داد که آنها پس از هفده روز در نبود غذا از بین می‌روند. اگر موش‌ها از کل پروسه‌ی خواب محروم باشند، بیش از ۲۱ روز زنده نخواهند ماند و اگر فقط از خواب رم محروم شوند، پس از ۳۷ روز خواهند مرد. طی این زمان می‌توان موشها را از مرگ نجات داد که روند بهبود آنها یک تا سه روز به درازا خواهد انجامید. موش‌هایی که از خواب محروم باشند، نمی‌توانند دمای بدن خود را ثابت نگاه دارند. دکتر سیسلر گفت در نبود خواب رم، انسان دچار هضیان، سوء ظن، اضطراب، افسردگی، ناتوانی در یادگیری، عدم تمرکز و حواس پرتی می‌شود. این افراد تعادل و اشتهای خود را از دست می‌دهند و واکنش‌های جسمی آنان ده برابر کندتر و واکنش‌های احساسی آنها ده برابر قوی‌تر می‌شود. یعنی آنها ضعیف‌تر و حساس‌تر می‌شوند. سیلسر گفت بر اساس داده‎های ارائه شده در دادگاه، این نشانه‌ها در وجود مایکل جکسون پدیدار شده بود. او گفت که با بررسی سوابق پزشکی مایکل جکسون پی برده است که او از سالیان دراز از بی‌خوابی مزمن رنج می‌کشید و این مسئله طی دوره‌های برگزاری کنسرت به شدت رو به وخامت می‌گذاشت. سیسلر گفت که سلول‌های مغزی برخلاف سلول‌های سایر بخش‌های بدن برای یک عمر خلق شده‌اند، آنها از نو زاده نمی‌شوند بنابراین برای ترمیم و بازسازی خود به خواب نیازمندند. در نبود خواب، مغز کارایی‌اش را از دست می‌دهد و در پایان این راه، مرگ در انتظار انسان است. هشتصد هزار متخصص خواب در ایالات متحده کار می‌کنند که سیلسر از میان آنان برای عضویت در انستیتوی دارو انتخاب شده است. او عضو انجمن‌های پزشکی بسیاری است. او حتی در رابطه با بحث شیفت کاری شب، در کنگره‌ی ایالات متحده در برابر نمایندگان سخنرانی کرده است. او دست کم ۱۲۰ مقاله‌ی پژوهشی دست اول در ژورنال‌های پزشکی منتشر کرده است. سیلسر به عنوان متخصص خواب گروه موسیقی رولینگ استون فعالیت کرده است. می‌گوید موسیقدانان که تور برگزار می‌کنند و به دلیل مسافرت‌های بسیار ساعت بدن‌شان بهم می‌ریزد، بسیار آسیب پذیرند. او پزشک بازیکنان حرفه‌ای بسکتبال در لیگ ان‌بی‌ای بوده و به ویژه با قهرمان این رشته، شکیل اونیل کار کرده است. اونیل اجازه داد تا سیسلر از چرخه‌های خواب او فیلم بگیرد که به منظور آگاهسازی عموم در مورد اختلال خواب و بی‌خوابی منتشر شد. سیسلر به مدت ۲۵ سال برای سازمان ناسا کار کرده و برای خواب فضانوردان این سازمان که به مدت‌های طولانی در ایستگاه‌های فضایی می‌مانند و هر ۹۰ دقیقه شاهد طلوع و غروب خورشید هستند، یک برنامه‌ تعیین نموده است. سایر ارباب رجوع‌های او، سازمان‌ها و صنایع بزرگی هستند که نگرانند کارمندانشان در شیفت شب به خواب بروند. برخی از این سازمان‌ها، انرژی اتمی، پلیس، سی‌آی‌ای، سازمان اطلاعات و امنیت آمریکا و نیروی هوایی ایالات متحده هستند که نباید لحظه‌ای چشم بر هم بگذارند. سیسلر پیش از این نیز در رابطه با پرونده‌های دیگر در دادگاه شهادت داده است. وی گفت که برای کار بر روی پرونده‌ی اای‌جی، ساعتی ۹۵۰ دلار دریافت کرده است. وکلای جکسون‌ها می‌گویند که کمپانی اای‌جی با آگاهی از مشکل مایکل و بیخوابی او و با توجه به علایم روحی-جسمانی و گزارش‌های بسیار همکارانش، می‌بایست به جای استخدام یک متخصص قلب با نام کانراد موری، از فردی مانند سیسلر برای درمان بی‌خوابی مزمن مایکل استفاده می‌کرد. اینچنین هم مایکل زنده می‌ماند و هم تور به خوبی برگزار می‌شد. منبع: eMJey.com / CNN

در این روز ویدیوی بازجوی پزشک متخصص اعتیاد، دکتر پل هنری ارلی که شاهد کمپانی اای‌جی است، در دادگاه به نمایش درآمد. او یک سابقه‌ی ۲۸ ساله در امر درمان تخصصی اعتیاد دارد. ارلی گفت که برای هر ساعت تحقیق در مورد پرونده‌ی اای‌جی، سیصد دلار و به ازای هر ساعت بازجویی، پانصد دلار دریافت کرده است. کوین بویل وکیل جکسون‌ها بازجویی از ارلی را به انجام رسانده بود.ارلی طی بازجویی گفت که افرادی که به پروپوفول اعتیاد داشته‌اند را نیز درمان کرده است. پزشک مایکل طی دو ماه منتهی به مرگ او، هر شب او را با تزریق پروپوفول بیهوش میکرد. مایکل بر اثر همین دارو از دنیا رفت. ارلی در زمینه‌ی درمان اعتیاد به داروهای خواب آور نیز تخصص دارد. ارلی در مورد "تواناگر" (Enabler) توضیح داد. تواناگر فردی است که اعتیاد یک فرد معتاد را تقویت می‌کند. اعتیاد، بیماری رازداری است و بیشتر وقت‌ها، تواناگران آن را نمی‌بینند. دکتر ارلی گفت که باور دارد دکتر موری تلاش داشت تا مایکل را برای خوابیدن کمک کند، وی با این حال گفت که تزریق پروپوفول به مایکل توسط دکتر موری که درون خانه صورت می‌گرفت، از نظر پزشکی نادرست بوده است. او گفت پروپوفول درمان مناسبی برای بیخوابی نیست. دکتر ارلی شرح داد که در بیمارستان تجهیزاتی وجود دارد که وقتی بیمار بر اثر تزریق پروپوفول به خواب عمیق فرو می‌رود، به او کمک می‌کند تا نفس بکشد و فشار خونش ثابت بماند. بدیهی است که این تجهیزات در خانه وجود نداشت و به همین دلیل دکتر ارلی گفت که در شرایط مشابه - وقتی مایکل بر اثر بیهوشی به کما رفته بود - حتی وی نیز قادر به نجات جان مایکل نمی‌بود. شش روز پیش از فوت مایکل جکسون، وکیل او جان برانکا در پاسخ به ایمیلی از رندی فیلیپس، مدیر عامل کمپانی پرسیده بود که آیا مایکل مشکل دارویی دارد و اگر چنین است وی فرد متخصص و مطمئنی را برای کمک در نظر دارد. پیشنهاد برانکا هرگز توسط کمپانی جدی گرفته و حتی پاسخ داده نشد. وقتی کوین بویل از دکتر ارلی پرسید که آیا در سال ۲۰۰۹ مایکل مشکل دارویی داشت، ارلی قاطعانه پاسخ داد: "در سال ۲۰۰۹، او قطعا اعتیاد داشت. از نظر من او آشکارا به اپیوییدها (Opioid - مجموعه مواد طبیعی و شیمیای ضد درد، مانند مورفین و دمرول) اعتیاد داشت." پروپوفول، اپیویید نیست. دکتر ارلی گفت که مایکل نه به پروپوفول و یا داروهای خواب آور، که به داروهای ضد درد اعتیاد داشت. "فکر نمی‌کنم مدارک محکمی وجود داشته باشد که نشان دهد او به پروپوفول یا بنزودیازپین‌ها (مجموعه داروهای خواب آورها، ضد اضطراب و آرام بخش) اعتیاد داشته است." ارلی گفت که بیشترین اعتیاد مایکل ناشی از ضد درد «دمرول» بوده است چرا که او بیشتر از این دارو استفاده می‌کرده است. (مایکل خود در آهنگی با عنوان «مورفین» به استفاده‌ی شخصیت آهنگ‌اش از داروی دمرول اشاره کرده است.) ارلی: "اصلی‌ترین داروی اعتیاد او دمرول بود، دارویی که به مراتب بیشتر از سایر داروها استفاده می‌کرد. مرگ او مستقیما ناشی از دمرول نبوده است. احتمال دارد دمرول با پروپوفول و بنزودیازپین‌ هم افزایی داشته است." دکتر موری در روز فوت مایکل علاوه بر پروپوفول، داروهای خواب آور، ضد اضطراب و آرام بخش بسیاری به او تزریق کرده بود. مایکل تحت درمان یک پزشک دیگر با نام آرنولد کلین قرار داشت که وی نیز دمرول به او تزریق می‌کرد. پس از مرگ، پزشکی قانونی اثری از دمرول در بدن مایکل نیافت، با این حال شاهدان در دادگاه گفته‌اند که مایکل یکبار پس از بازگشت از مطب کلین، ناهشیار بود که می‌تواند عارضه‌ی تزریق دمرول باشد. منبع: eMJey.com / ABC۷