پس از آن، مايكل كه از 13 جوئن سال 2005، ايالات متحده را ترك كرده بود، در حالي كه عينك آفتابي به چشم و شلوار و كت چرمي سياه رنگ به تن داشت، بر روي صحنه قدم گذاشت.

مايكل جيمز برون را بزرگترين الهام بخش خود خواند و در برابر جمعيت 9 هزار نفري حاضر در سالن، با صدايي گرفته گفت كه چگونه در سن شش سالگي هر بار كه تلويزيون برنامه ي جيمز برون را پخش ميكرد، مادرش او را براي تماشا صدا ميزده است.

”وقتي كه پسر كوچكي بودم، بيش از شش سال نداشتم، مادرم مرا صدا ميزد، مهم نبود ساعت چند است، حتي اگر خواب بودم، مشغول هر كاري كه بودم، مرا صدا ميزد تا برنامه ي استاد را تماشا كنم.

وقتي رقصش را ديدم، مسحور شدم. هرگز نديده بودم كسي مانند جيمز برون اجرا كند و بعد از آن فهميدم اين كاري است كه ميخواهم براي بقيه ي عمرم انجام دهم.

جيمز برون بسيار دوستت دارم و برايت دل تنگ ميشوم. براي همه چيز از تو ممنونم.“

در اين مراسم، آهنگهايي از جيمز برون بخش گرديد و همچنين اجرا كنندگان به اجراي بهترين آهنگهاي وي پرداختند.

در خاتمه، حاضرين در سالن و همينطور مايكل با بازديد از جسم جيمز برون كه در تابوتش خفته بود، براي آخرين بار با او وداع كردند.

در دهه ي 60، موسيقي قدرتمند برون و صداي طنين اندازش كه ميخواند ”بلند بگو ـ من سياهم و افتخار ميكنم“، مرزها را شكست و حتي در زندگي سياسي و اجتماعي آمريكا نيز رسوخ كرد و روح تازه اي به مبارزات سياه پوستان عليه نژاد پرستي بخشيد.

جسي جكسون، رهبر حزب سياه پوستان آمريكا، در ستايش جيمز برون چنين گفت: ”او در تنگ دستي به دنيا آمد اما چيزهاي زيادي براي ما به ارث گذاشت.“

آل شارپتون نيز گفت: “هيچ كس مانند او نبوده است كه از پايين ترين سطح شروع كند و به بالاترين سطح برسد.“

برون خالق موسيقي سول (موسيقي ريتميك بلوز)، رقص و ديسكو بود.

در همين مراسم به جيمز برون دكتراي افتخاري موسيقي اهدا شد.

برون در اين سال بيش از صد شوي زنده اجرا كرده بود و حتي قرار بود در جشن سال نو در Times Square در شهر نيويورك نيز به اجراي برنامه بپردازد.

منبع: eMJey / MJJF / AP / Reuters