علاقمندي هاي مايكل همچون ديزني و نورلند نكته ي بعدي است كه نويسنده بر آن دست گذاشته است.

Jefferson در كتابش مينويسد: ”در طي دو دهه ي اخير ما شاهد بوديم كه چگونه مايكل جكسون از يك مرد لاغر اندام و بلند قد با پوستي قهوه اي رنگ، به يك مرد سفيد پوست كه بنظر ميرسد به بي اشتهايي مبتلاست تغيير شكل داده است.“

Jefferson عقيده دارد كه روش مايكل براي دست يابي به موفقيت، همين تغيير شكلهايش بوده است.

نويسنده به روابط مايكل نيز پرداخته و از اتفاقات تاثير گذار دوران كودكي اش، براي توضيح روابط او با زنان بزرگسال و پسر بچه ها استفاده كرده است. او در كتابش عنوان ميكند كه زناني كه مايكل با آنها روابط دوستانه برقرار كرده، براي وي نمادي مادرانه داشته اند و پسر بچه ها نيز در واقع تجسم ذهنيتي هستند كه وي از خود دارد.

او روابط مايكل با مادرش و قرار گرفتن در معرض ديد عموم در سني بسيار پايين را تاثير گذار ترين عامل اين مسئله ذكر ميكند.

Chris Rodgers دانشجوي رشته ي ارتباطات و يك فن پروپا قرص ميگويد: ”او هيچوقت فرصت اين را نداشت كه همچون يك فرد عادي زندگي كند. من يكي از طرفداران پروپا قرص مايكل جكسون هستم. تغيير شكلهاي او شايد كمي نگران كننده باشد، اما براي من كوچكترين اهميتي ندارد و من همچنان به موسيقي او گوش ميدهم.“

Erik Haffenden، دانشجوي رشته ي مهندسي، يكي ديگر از پر قدرت ترين و ماندگار ترين تاثيرات مايكل بر روي جامعه ي آمريكايي را يادآور ميشود.

”او سازنده ي Thriller است.“

آلبومي كه براي هميشه چهره ي موسيقي را دگرگون ساخت.

Erik Haffenden موسيقي مايكل را ”محشر“ توصيف ميكند.

گذشته و حال مايكل از هم جدايي ناپذيرند. مردم قادر نيستند از گذشته ي مايكل بگويند بدون آنكه به امروز او فكر نكنند.

نكته ي ديگري كه نويسنده به آن اشاره ميكند اينست:

“من از استعداد و نبوغ او دفاع ميكنم اما نه از خودش. من هنوز غصه ي آشفتگي اي را ميخورم كه او در زندگي شخصي اش ايجاد كرده است.“

Jefferson برنده ي جايزه ي پوليتزر به عنوان منتقد برتر بوده است و در New York Times مطلب مينويسد.

منبع: eMJey / thelantern.com