روز دوم من ساعت ۱۰ صبح جلوی در هتل بودم. صبح همه می دانستيم که مايکل تا ساعت ۱۲ ظهر می خوابد پس منتظر بيرون آمدنش نبوديم. ولی فرزندانش را ديديم که از پشت پنجره برای ما دست تکان دادند. بعد از ساعت ۳ کم کم شايعه شد که مايکل به يکی از فروشگاههای اطراف رفته است. اما چون ما بيرون آمدن اتومبيلش از پاركينگ را نديديم، اين موضوع را باور نكرديم. طرافدارها پخش شدند و هر کس به جايی رفت که حدس می زد مايکل در آنجاست. من و چند نفر ديگر جلوی هتل ايستاديم و ناگهان او را ديديم که از پارکينگ هتل بيرون آمد. ما به سمت او دويديم. من جلو رفتم تابلوی نقاشی را که برايش کشيده بودم، به او دادم. او پرسيد که آيا اين مارتين لوتر کينگ است؟ و من گفتم بله. او گفت خيلی زيباست، آيا تو اين را کشيده ای؟ و من گفتم بله. او لبخندی زد و بعد من گفتم که ايرانی ها خيلی دوستت دارند ولی او در سيل جمعيت ناپديد شد.

من قلبم تند ميزد. نمی دانستم او دقيقا کجا دارد ميرود. بعد فهميدم که به سينما رفته بود. ما تا بازگشتن او آنجا ايستاديم، اما اين بار مايكل داخل اتومبيل آبيش بود و نتوانستيم او را ببينيم.

پس از آن همگي به سمت پنجره ی اطاق او دويديم و شروع كرديم به صدا کردن او، ما شعار ميداديم:

"king of pop _ stay in london _ unbrreakable _ invincible _ apple head _ sony sucks _ dorchester sucks _ bashir sucks _ justice done _ innocent _ proud to be michael jackson fan, tom sneddon is a cold man _ blancket, we love you _ victory"

و در جواب تمامي اين شعار ها او در مقابل پنچره ظاهر می شد. اين جريان شب بعد نيز تکرار شد.

و او روز سه شنبه ساعت ۱۰ صبح، لندن را به مقصد بحرين ترک کرد.

مايکل می خنديد اما چشمانش غمگين بود.

چهره ی او از نزديک زيبا تر از عکسها بود

او بسيار مهربان و خوش قلب بود

اطرافيان او، حتي محافظش نيز بسيار خون گرم و مهربان بودند.

اين تجربه به من ثابت کرد که از انسان درستی پيروی می کنم

جاودانه باد روح بزرگ او"

منبع: آيدا - Childhood.persianblog.com